isa na namang pagsakay sa tren

Lakarin mula Santolan hanggang Cubao? Tinawanan mo ako, sabay turo
sa itaas ng mga poste ng ilaw, sa sementado't bakal na daang humahati sa
mausok na kalangitan, kaya nga merong tren. Ngunit alam mo, gusto ko lang
patagalin ang oras, kasingtagal ng panahong hindi tayo nagkita, higit na mas
matagal sa katahimikang babalot sa ating dalawa sa loob ng tren bago ko pa
sabihin ang salitang kumusta. Sa totoo lang, hindi sapat ang sampung
minuto sa dami ng nais kong sabihin at itanong sa iyo, kung may nagpatibok
na ba ulit ng iyong puso, kung hindi ka pa ba nagsasawa sa paglalakbay sa
lungsod, o kung hindi ka pa ba iniligaw nito. Sa totoo lang, bago pa matapos
ang tulang iniisip ko ay magbubukas na ang pinto ng tren, magpapaalam ka ng
hanggang dito na lang ako, mabilis na makikisiksik sa mga nagmamadaling
tao. Maiiwan akong nakatingin sa bintana, darating ang kasalubong na tren
at unti-unti ka nitong buburahin.

naligaw ako minsan sa lungsod at narinig ang usapan ng taumbayan

isang daang metro lamang ang pagitan
ng bangin at kamatayan
ang nasa isip niya ay tumalon
ang kanyang ina ama kapatid nobya
hindi na niya muling ma






*******
teka, astig 'tong video kasi makikita mo

sa kaibigang matagal ko nang hindi nakikita

Kung sawa ka nang maligaw sa lungsod, tumingala ka. Nangangalahating buwan,

patay-sinding ilaw-poste, umaandap-andap na neon, bituing bumubutas sa madilim
na kalangitan. Baka ituro ka nila doon,

papunta sa silid ng binata, na sa pangambang malimutan ang panaginip,
isinulat sa isang kuwaderno ang lahat ng maalala. Isang kuwento ang kanyang binubuo,
tungkol sa isang tinig na naglalaho. Ngunit hindi niya ito matapos-tapos.

Tumingala ka, ang sabi sa isang billboard ng pananampalataya. Sa bituin nakaukit ang
mga naglalahong panaginip. Pagmasdan mo kung paano ito lumilipad patungo
sa kalawakan. Hindi ka ba nagtataka kung bakit madalas tingalain ng mga sawimpalad
ang mga tala? Ang lahat ay nawawala sa lungsod. Wala kang dapat sisihin

kundi ang bituin. Alam mo, hindi na matatapos ang kuwento ng binata.
Kung sawa ka nang maligaw sa lungsod, tumingala ka. Dahan-
dahang ipikit ang mga mata at iyong makikita.

alam mo, may stalker ako

1.
late na ako sa klase kanina kaya nagmamadali ako. tapos habang
naglalakad ako nang mabilis sa soccer field walkway, nakarinig ako
ng boses, tinawag ako. EJ! paglingon ko, may babae pare.
kaso di ko makita yung mukha, nearsighted ako at wala akong
salamin na suot e. so, di ko siya pinansin. late na kasi ako e.

2.
nagtext sa akin 'yong kapitbahay ko, sabi niya natatakot siya.
kasi may isang tricycle driver daw na hiningi sa auto-loading station
'yong cel no. niya. tapos tinetext daw siya. ang gusto nung tricycle driver,
ihatid-sundo siya palagi, parang private service raw.

3.
natatakot tuloy ako. buti kung hot 'yong babae kanina, 'yong stalker ko, e
paano kung pangit siya? ok sana kung pagbukas ko ng multiply,
o friendster ko, e ang makita ko sa who's viewed me e si alodia
gosiengfiao, o kaya si ashley gosiengfiao, si tricia gosingtian,
o 'yong hot na courtside reporter ng la salle, pwedeeeee!
e pero, paano kung si majin buu ang makita ko???
nabobobo na ako sa kakaisip.

4.
mamaya pagdating ko sa bahay, magbubukas ako ng imeem account.
magsa-soundtrip ako. "i'll send an S.O.S. to the world 2x
i hope that someone gets my 2x message in a bottle yeah."

usapang origami

kung kaya ko lang bumuo ng pag-ibig
mula sa papel



laughtrip.

matapos mapanood ang "the curious case of benjamin button"

-suspension of disbelief.




Permanence

I can't remember how old I was,
but I used to stand in front
of the bathroom mirror, trying to imagine
what it would be like to be dead.
I thought I'd have some sense of it
if I looked far enough into my own eyes,
as if my gaze, meeting itself, would make
an absence, and exclude me.

It was an experiment, like the time
Michael Smith and I set a fire in his basement
to prove something about chemistry.
It was an idea: who I would
or wouldn't be at the end of everything,
what kind of permanence I could imagine.

In seventh grade, Michael and I
were just horsing around
when I pushed him up against that window
and we both fell through—
astonished, then afraid. Years later

his father's heart attack
could have hit at any time,
but the day it did they'd quarreled,
and before Michael walked out
to keep his fury alive, or feel sorry for himself,
he turned and yelled, I wish you were dead!

We weren't in touch. They'd moved away.
And I've forgotten who told me
the story, how ironic it was meant
to sound, or how terrible.

We could have burned down the house.
We could have been killed going through
that window. But each of us
deserves, in a reasonable life,
at least a dozen times when death
doesn't take us. At the last minute

the driver of the car coming toward us
fights off sleep and stays in his lane.
He makes it home, we make it home.
Most days are like this. You yell
at your father and later you say
you didn't mean it. And he says, I know.

You look into your own eyes in a mirror
and that's all you can see.
Until you notice the window
behind you, sunlight on the leaves
of the oak, and then the sky,
and then the clouds passing through it.

Lawrence Raab