Testy Pony
by Zachary Schomburg 

I am given a pony for my birthday, but it is the wrong kind of pony. It is the kind of pony that won’t listen. It is testy. When I ask it to go left, it goes right. When I ask it to run, it sleeps on its side in the tall grass. So when I ask it to jump us over the river into the field I have never before been, I have every reason to believe it will fail, that we will be swept down the river to our deaths. It is a fate for which I am prepared. The blame of our death will rest with the testy pony, and with that, I will be remembered with reverence, and the pony will be remembered with great anger. But with me on its back, the testy pony rears and approaches the river with unfettered bravery. Its leap is glorious. It clears the river with ease, not even getting its pony hooves wet. And then there we are on the other side of the river, the sun going down, the pony circling, looking for something to eat in the dirt. Real trust is to do so in the face of clear doubt, and to trust is to love. This is my failure, and for that I cannot be forgiven.

I.
Tandaan mo mapanganib ang lungsod para sa ating dalawa. Mapanganib ito tuwing gabi dahil nagbabago ang lahat ng inakala nating alam na -ang bangketa, kalsada, mga sasakyan, mga bato sa daan, ilaw-poste, ang kulay ng kalangitan, mga billboard, karatula ng mga tindahan at restoran, mga bahay-aliwan, ang palengke, ang simbahan. Kaya hangga't maaari huwag tayong sabay na umuwi. Dahil sa dalawang pusong nagsisintahan tanging damdamin lamang ang nasusunod. Hindi tayo makalilingon sa pinanggalingan. Tayo ay tatawid sa maling tawiran. Hindi tayo makapag-iisip ng landas pabalik. Mawawala tayong dalawa at magiging iba ang paningin natin sa mga bagay na akala natin ay maganda. Hindi na tayo mabibighani sa lungsod tuwing gabi. Hihigpitan natin ang kapit sa isa't isa subalit sa huli'y lalamunin tayo at iluluwa ng mga pasikut-sikot na kalsada. Magigising tayong hindi kilala ang isa't isa. Hindi na makababalik pa. Ito ang parusa ng lungsod sa atin. Dahil pinipilit nating maging masaya. Dahil gusto nating angkinin ang lungsod. At dahil takot tayong mawala ang maraming bagay na lumilipas.

II.
Sinadya ang lungsod para sa pag-iisa.

Two times, I have died.
That which passes, I can't feel.
I do not exist.

SA BINGIT

Isang hakbang na lamang

Ang pagitan natin, ngunit may

Kung anong humahadlang sa akin

Na ika'y tuluyang yakapin.

UNANG ULAN NG MAYO

Handa na akong lumipad sa ulap

Upang humalo sa ulan at maranasan

Ang nananabik mong pagtanggap

Sa patak-patak kong mga yakap.

let it go this too shall pass when the morning comes

this too shall pass when the morning comes let it go

let this go when it comes the morning too shall pass

when the morning comes it shall pass too this let go