Umaasang sa bawat gabi ng paglimot,
May bukas na mararamdaman natin ang kirot.

For the 16M Filipinos

There's a wake in our streets every morning after.
Still you wondered why I dressed in black all these times.
I wished you could have known better.
But there is no song or poem I could sing to you.
There is no poem that could bring back the dead.

Uncertainty is caused by a lack of knowledge.  Hesitation is the product of fear.

Isa na Namang Pagsakay sa Tren

Lakarin mula Santolan hanggang Cubao?
Tinawanan mo ako, sabay turo sa itaas
ng mga poste't ilaw, sa semento't bakal
na daang humahati sa mausok na kalangitan,
kaya nga merong tren.

Hindi mo alam,
gusto ko lamang
patagalin ang oras,
kasingtagal ng panahong hindi tayo nagkita,
Mas matagal pa sa katahimikan
nating dalawa sa loob ng tren
bago pa man kumawala ang salitang kumusta.
Sa totoo lang, hindi sapat ang sampung minuto
sa dami ng nais sabihin o itanong sa'yo, kung
may nagpatibok na ba ulit ng iyong puso,
o kung hindi ka pa ba nagsasawa
sa pag-uwi sa lungsod, at kung
hindi ka pa ba iniligaw nito.

Sa totoo lang, bago pa man matapos ang tulang ito,
magbubukas na ang pinto ng tren,
magpapaalam ka ng hanggang dito na lang ako,
mabilis na mawawala sa nagsisiksikang mga tao.
Maiiwan akong nakadungaw
sa bintana, sa isip itong tula.
Darating ang kasalubong na tren
at unti-unti itong buburahin.


--------
Revised galing sa isang 2009 entry

Muse Before you leave, let me tell this life is nothing but lines and thoughts still scattered all over the place. Remember by heart,  I will be waiting for you to make this poem a perfect one.

Every breath is a war
and we are winning
not anymore. So let me
shoot this arrow into
the night and perhaps it will
take aim at the dead
silence, in the midst of chaos
breaking the stillness of the world.


We will no longer fight
their war.


Brace yourself.